شکیبا باشید
میر سید محمد محیط طباطبائی (زادهٔ ۲۶ خرداد ۱۲۸۰ – درگذشتهٔ ۲۷ مرداد ۱۳۷۱) از پژوهشگران پرکار و اثرگذار معاصر ایران در حوزههای ادبیات، تاریخ، نقد فرهنگی و ایرانشناسی بود. نام او بیش از هر چیز با دقت علمی، نکتهسنجی و نگاه انتقادی شناخته میشود؛ پژوهشگری که سالها با مقالهنویسی مستمر، سخنرانی و حضور در مجامع علمی، سهم مهمی در ترویج مطالعه منظم تاریخ و ادبیات ایران داشت.
محیط طباطبائی از چهرههایی بود که مسیر علمیاش صرفاً در چارچوب یک نهاد دانشگاهی تعریف نشد؛ او بیشتر با تکیه بر پشتکار، دانش زبانی، جستوجوی منابع و پیگیری جزئیات تاریخی، جایگاه خود را تثبیت کرد و به یکی از مراجع مهم تحقیق و گفتوگو در میان اهل فرهنگ تبدیل شد.
محیط طباطبائی از علاقهمندان جدی قلم، خودنویس و نوشتن بود؛ علاقهای که فقط جنبه ذوقی نداشت و با زیست پژوهشی او گره خورده بود. همین دلبستگی به نوشتن و ابزارهای نوشتار، زمینه آشنایی او با جناب آقای اصغر لطیفی را فراهم کرد.
او مراجعاتی به فروشگاه پارکر لطیفی داشت و در کنار انتخاب و تهیه نوشتافزار، از همصحبتان جناب آقای لطیفی نیز به شمار میرفت؛ گفتوگوهایی که صرفاً محدود به خرید نبود و به موضوعات فرهنگی و مسائل روز هم کشیده میشد. این ارتباط در طول زمان چنان ریشهدار شد که فرزندان ایشان نیز بعدها این پیوند و ارتباط را حفظ کردند. در مجموع، رابطه محیط طباطبائی با مجموعه لطیفی را میتوان ترکیبی از «مراجعه برای قلم» و «همنشینی فرهنگی» دانست؛ پیوندی که از یک علاقه مشترک آغاز شد و با گفتوگو و احترام متقابل ادامه پیدا کرد.
سید محمد محیط طباطبائی در زواره (شمالشرقی استان اصفهان) به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مکتبخانه گذراند و سپس در مدرسهٔ کاسهگران اصفهان ادامه داد و در همان سالها زبان فرانسوی را آموخت. بازگشت او به زواره و همکاری با مدرسه نوبنیاد شهر، آغاز دورهای بود که در آن هم تدریس میکرد و هم به صورت جدیتر زبان انگلیسی را پی گرفت.
در سال ۱۳۰۲ به تهران رفت، از دارالفنون دیپلم ادبی گرفت و سپس وارد مدرسه حقوق شد. چند سال بعد به خدمت وزارت معارف درآمد و برای تدریس و مدیریت دبیرستان به خوزستان رفت. پس از بازگشت به تهران، تدریس تاریخ و جغرافیا را در دارالفنون و نیز در دانشکده افسری ادامه داد و مدتی ریاست دبیرستانهای شرف و معرفت را بر عهده داشت.
از سال ۱۳۰۶ مقالههای تاریخی و ادبی او در نشریات شناختهشدهای مانند شفق سرخ و روزنامه ایران منتشر میشد. انتشار سلسلهمقالات او درباره موضوعاتی چون محمد زکریای رازی و اعزام محصل به اروپا، به شهرتش به عنوان پژوهشگری دقیق و پیگیر کمک کرد؛ در حالی که همزمان به عنوان مدرس و چهرهای زباندان نیز شناخته میشد.
یکی از نقاط برجسته کارنامه علمی او، حضور در کنگره هزاره فردوسی (سال ۱۳۱۳) و ایراد خطابهای با عنوان «عقیدهٔ دینی فردوسی» بود؛ سخنرانیای که توان پژوهشی او را به نمایش گذاشت و احترام بسیاری از دانشمندان ایرانی و خارجی حاضر در کنگره را برانگیخت.
محیط طباطبائی در کنار فعالیتهای اداری و آموزشی در وزارت معارف و بعدتر وزارت فرهنگ، پژوهش و نگارش را کنار نگذاشت. شمار مقالههای او در طول سالیان از ۱۵۰۰ مقاله فراتر رفت؛ آماری که جایگاه او را به عنوان یکی از پرکارترین اهل قلم زمان خود تثبیت میکند.
او مدتی مدیریت مجلهٔ آموزش و پرورش (وابسته به وزارت فرهنگ) را بر عهده داشت و همچنین مجلهای با نام «محیط» را در سال ۱۳۲۱ و بار دیگر در سال ۱۳۲۶ راهاندازی کرد. در عرصه دیپلماسی فرهنگی نیز فعال بود: بین سالهای ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۴ مدتی مستشار فرهنگی ایران در دهلی و سپس رایزن فرهنگی ایران در عراق، سوریه و لبنان بود. در سال ۱۳۲۹ در نخستین کنگره ابنسینا در بغداد، به زبان عربی پژوهشی درباره تولد ابنسینا ارائه داد.
او در سال ۱۳۳۷ از شغل معلمی بازنشسته شد، اما فعالیت علمیاش وارد مرحله تازهای شد. از همان سال به دعوت رادیو ایران برنامهٔ «مرزهای دانش» را پایهگذاری کرد؛ برنامهای فرهنگی با محور تاریخ، ادب و دانش که در آن یا خود او سخن میگفت یا استادان و پژوهشگران منتخبش. تعداد گفتارهایی که خود محیط طباطبائی در این برنامه ارائه کرد، بیش از ۴۵۰ گفتار بود؛ مجموعهای که نشان میدهد او چگونه دانش تخصصی را به زبان قابلفهم برای مخاطب عمومی تبدیل میکرد.
از ویژگیهای شناختهشده محیط طباطبائی، روحیه نکتهگیر، بدیعهیاب و استقلال در داوری بود؛ خصوصیتی که گاه او را در موضع اختلاف نظر یا حتی معارضه علمی با برخی چهرههای مشهور زمان قرار میداد. گفته میشود همین روحیه مستقل و انتقادی، از دلایلی بود که باعث شد دانشگاه به شکل نظاممند از دانش او بهرهمند نشود. در اواخر دهه ۱۳۴۰ که دانشگاه تهران برای تدریس از او دعوت کرد، آن دعوت را دیرهنگام دانست و نپذیرفت.
در سال ۱۳۵۷ نخستین جایزه آثار ملی از سوی انجمن آثار ملی به او اهدا شد. او در سال ۱۳۵۹ بار دیگر در کنگره ابنسینا شرکت کرد و در اواخر ۱۳۶۲ نیز در کنگره خوارزمی سخنرانی داشت. در سال ۱۳۶۹ به عضویت فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شد.
محیط طباطبائی در روز سهشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۷۱ در تهران و در آستانه ۹۰ سالگی درگذشت. بنا به وصیتش، پیکر او در برج طغرل در مجاورت ابنبابویه در شهر ری به خاک سپرده شد.
گروه پارکر لطیفی ارائهدهنده انواع نوشتافزارهای لوکس از برندهای معتبر جهانی است و خدماتی مانند مشاوره و همراهی در خرید، حکاکی رایگان، کادوپیچ و خدمات پس از فروش را ارائه میدهد. فروش بهصورت حضوری در تهران (جمهوری، نادری) و آنلاین انجام میشود و ارسال به سراسر ایران امکانپذیر است. همچنین خدمات تعمیر تخصصی شامل سرویس دورهای، تعویض نوک، پولیش و تعویض قطعات برای خودنویس و رواننویس ارائه میگردد. ضمانت اصالت کالا و بررسی مشکلات و پشتیبانی پس از خرید، بخشی از تعهد ما به تجربه خرید مطمئن شماست.
| شماره تماس: 02166702832 (10 خط) |
| آدرس : خیابان جمهوری، خیابان بابی ساندز، پلاک 2 و 4 ، پارکر لطیفی |
| ساعت کار فروشگاه: 09:00 صبح لغایت 14:00 |
